Жигтэйхэн их баярлах юм
Шинээр цухуйсан аймшиггүй нахианд
Үхтлээ их баярлах юм
Өөр баярлах юм ч
Амьдралд өнөө алга даа!..
Ө-ө, нэг юм байна,
Мартчихаа шахлаа,-
Үхсэн хүнд!..
"Дамдинсүрэнгийн Урианхай" цааш унших »
Энэ блогоос: | Үүцлэх | өөр блог » |
Блог үүсгэх | Нэвтрэх |
Тэмүүлж, дурлаж, тэндээс ийшээ зугатсан ч эргэж алхмаар, эргээд тэнд, тэдэн дунд очмоор... Тийм адын хүслийг илбэ жидийн салхин хөөрөгдөж хөөс мэт хөх дөл тархи зүрхийг дүүргэн хоосолно...
Энэ дурлалын эргүүлгээс яаж гарах вээээээ... Дурлаж дурлуулсан хүмс чинь уг нь нээх жаргацан бдаг биз дээ. Гэтэл би гэж яацарцын...зовжээнэ оо, муухай байна :(
...
Торгомсог алчуур хөлийн дор
Тогтоол ус мэт тунаран унахад
Гэзгээрээ би хөхөө халхлаад
Гэнэт ассан дэн мэт
Гэрэлтэн үлдсэн
Биегүй хоосон, бас харцгүй
Битүүхэн оргилсон дурлалгүй
Бүтээж орхисон натур мэт
Надад бүү шуна. Энд хайр байхгүй
Энэ зүгээр л агшин, ахуй...
Р.Энхтуяа /Эмүжин/-гийн гоё шүлэг. Үнэн зүрхнээсээ хэн нэгэнд ингэж уншмаар болоод... Гэтэл бас зүүн хөхний цаахантаа хөндүүрлэх нь "худлаа шүү" гэж хэлээд ч байх шиг Хачин...
Нэг л сайхан үгийг хэлчихмээр, нэг л удаа сэтгэлээ цэлмэтэл учралдмаар ч дотроос минь чанд хатуугаар "Хэрэггүй" гэж зандрах тэр л дуунд захирагдаж уруулаа хэмлэн хэмлэн суунам...
Гадаа зогсоод л баймаар
Нүүрээ тэнгэрт харуулан
Зогсоод л баймаар
Цасанд мод шиг даруулан
Зогсоод л баймаар
Царай зүсэнд минь
Цагийн төрх тодортол
Зогсоод,
Зогсоод л баймаар
Улаан алчуураа
Цагаан болтол
Зогсоод л баймаар
Урсталаа,
Урсаад арилтлаа
Бороонд зогсоод л баймаар
Чиний үнэрийг авч явсан салхи
Авчирч өгөхөөс өөр
Аргагүй болтол нь
Зогсоод л баймаар
Ирэхгүй гэдэг үг
Ичээд нуугдтал
Зогсоод л баймаар
Ирэх замыг чинь зөөллөн
Элс болон бутартлаа
Зогсоод,
Зогсоод л баймаар... /Л.Өлзийтөгс/
Цастай өглөө тагтан дээр цаасан онгоц. Юуны ч юм төлөө цаас үрэх охиндоо зориулж
Юу ч болоогүй мэт дэвтэр худалдан авах ээж минь
Давчдавч, уужравч бичихээс аргагүйд
Дахиад л цаас үрэхээр ширээний ард суух...
Хүв хүйтэн үг
Бүсгүйн амнаас яаж гарч байна
Бүр итгэмээргүй
Өвөл гэдэг улирал биш
Ердөө л энэ бүсгүйн үг байх... /Ойдовын Сономпилийн ийм нэг мөрт байх.../
Жингэнэх нь яг л мөс шиг тийм хүйтэн үгээр хайруулчихаад
Жиндүүхэн л сууна даа, би ч бас...
Сонин дээрээс санаандгүй гоё шүлгүүд олоод уншчлаа. Японы суут шүлэгч Шүнтаро Таникава. 1931 онд төржээ. 17 настайгаасаа шүлэг бичиж эхлэн 21 насандаа анхны түүвэр болох "Хорин тэрбум гэрлийн жилийн уйтгар" номоо хэвлүүлсэн нь урьд өмнө байгаагүй шинэлэг утга уянгын илэрхийлэл болж чадсан. Шүнтаро Таникаваг дайны дараах Японы яруу найргийн тугийг өргөсөн манлайлагч хэмээн үздэг юм байна. Саяхан түүний шилмэл 100 шүлэг нь багтсан "Сонгомол шүлгүүд" номыг орчуулагч С.Хадаа монгол хэлнээ орчуулан хэвлүүлсэн юм байна шүү. Олж авдаг хэрэг ээ. Сонин дээрх хэдэн шүлэг нь надад лав маш их таалагдлаа. "Миний бүсгүй хүний онол", "Цус"... ер нь л бүгд янзтай санагдлаа.
Номын өмнөтгөлд "Хагас зууны тэртээгээс өнөөдрийг хүртэл хүн ба хүн төрөлхтөн, амьдрал ба амь насны тойрогт эргэлдэж онгон байгаль, хайр сэтгэл ба амьдрал үхлийг үлэмж тунгаасан. Тиймээс хүний далд сэтгэлгээ, сэтгэхүйг тодорхой гаргадаг биз ээ. Бүтээл дотор нь сэтгэл хөдлөл (өрөвч), дэлхий (орчлон), дуугүй (уйтгар), хэлбэргүй хөгжмийн утас мэт холбогдон хөвөрч байдаг юм. Яруу найрагчийн хувь заяа хоёр янз. Нэг нь цагийн тоосонд дарагдаж амьдаараа оршуулагдана. Эсвэл эсрэгээрээ цаг хугацааны эзэн болно. Таникава бол хоёр дахь нь юм. Үнэндээ бүтээлийг нь уншиж байхад зууныг даван туулсан суу билэгтэнтэй ярилцах мэт сэтгэгдэл төрдөг" гэж Хятадын алдарт яруу найрагч, утга зохиолын доктор Тиан Юан өгүүлсэн байна гэнэ. Аа бас энэ эрхэм хүн шилдэг бүтээлээрээ Нобелийн утга зохиолын шагналд нэр дэвшээд байгаа юм байна.Нулимс мэлтрэн, мэлтрэн... Тэсгэл алдран... Утсаа аваад бичнэ.
Найзын дугаар... Илгээх... Азнана. Жаргалтай инээж, эсвэл санаашран суухад нь би... Үгүй ээ, хэрэггүй.
Тэгэвч нулимс мэлтрэн, мэлтрэн... Тэсгэл бүр алдран... Утсаа шүүрээд бичнэ.
Түүний дугаар... Илгээх... Бодлогоширно... Ямар ч шалтгаантай байсан би... Үгүй ээ, хэрэггүй.
Эцэст нь ээж рүүгээ залгана. Ивээлт нарны цацраг алтан эрдэнэ, ижий таны минь.... дууны үргэлжлэл шиг ээжийн минь хоолой...
-Ээж ээ!
-Яасан миний охин?
-Ммм... Яагаа ч гүй ээ, сайхан амраарай гэх гээд л...
Утсаа тэжээлээс нь салгана. Тэвчээрийн хүлээсийг зад татах хүч ганцхан түүнд л бий.
Энэ нулимснаас үнэнч хийгээд халуун нь үгүй юм.

Хаашаа ч нуугдах аргагүй ил цагаан талд ганцаардан зогсном... Хагацашгүй гэж санасан хайр, анд нөхөд, хайртай дотнууд минь талын хялгана, тасарсан навчис, ширхэг чулуунд хувилчихаж. Та нарынхаа дунд л зогсох атлаа би хязгааргүй, хоосон цагаан талаас өөр юу ч үл олж үзнэм.
Бүсгүй залуу хархүүд хайртай. Залуу хархүү бүсгүйд хайртай байжээ. Тэгтэл бүсгүйд "Чамаас өөр хүнд хайртай юм билээ. Би сонссоон" гэж салхи шивнэж, "Би харсан" гэж сарны туяа нэмэрлэжээ. Гомдсон бүсгүй толгой өөд таталгүй уйлсанд түүний нулимс тэр хоёрын хоорондуур урсан урссаар бүсгүй, залуу хоёрыг нулимсан голын хоёр эрэгт салгажээ. Залуу хархүү эр зоригоо нулимсан гол руу чулуу болгон шидлэв. Ширгэсэнгүй. Залуу шидэн шидсээр бүсгүй уйлан уйлсаар цөхрөхөд тэр хоёрын дундах нулимсан гол татарч хатсан хэр нь хэн хэн нь хуурай голдиролыг гатлан очиж бие биесийг аргадан учралгүй тэр чигээрээ хоцорчээ.

Дарма.Батбаяр "Аниргүйн эрвээхэй" номоос
